Endless Rain Record

donderdag 18 mei 2017


Zo zon. Zonder is het toch heel wat minder. Van den regen in den drup, druip je lekker af. Ander plaatje graag. De Japanse artiest Kouichi Okamoto - a.k.a. Bekkou perste het in vinyl. Zwart. Als 'drop' op de voorkant en 'rain' als b-kantje. Een tien minuten durende groove van vallende druppels, dan wel een zomerse stortbui. Zo zon. Zonder klinkt het toch nog goed. Endless Rain Record.

Gallery of furniture

maandag 15 mei 2017





Showroom is stricto senso een ruimte waarin je kan tonen wat je verkoopt. Vitrine-gewijs wordt je daarbij vaak een inkijk gegeven in het productgamma. Een allesomvattend overzicht, omgord door een glazen plint. Denk je dan. Het Tsjechische bedrijf MY DVA dacht daar enigszins anders over. De specialist in projectmeubilair is gevestigd in Brno en kampte met een weinig tot de verbeelding sprekend gebouw. Room was er wel, maar weinig show. Het nam architectenbureau CHYBIK+KRISTOF onder de arm en zij kwamen aanzetten met een verrassend concept. Het hele gebouw werd bekleed met zwarte projectstoelen en het resultaat is fenomenaal. 

YSTUDIO

woensdag 10 mei 2017


Zwaarwichtig of niet, we zijn tuk op The weight of words. Vooral neergepend met de juiste pen. Hoog in de ranking der schrijverij staat Kaweco, maar Ystudio stijgt naar de kroon. Kroontjespennen in mat zwart en gebronzeerde details zijn gewoon puntgaaf voor de inktkoelies. Ystudio werd in 2012 opgericht in Taiwan en zorgt voor een nieuwe schriftuur in pennenland. Geheel diplomatiek als we zijn, stellen we ons graag kandidaat als ambassadeur. Zonder natie maar met signatuur, schrijven we maar wat graag geschiedenis. 

Conductive Wallpaper

dinsdag 9 mei 2017





Wat als je de elektrische bedrading niet wegstopt in de muren of achter valse wanden? Hoe zou het nietsverhullende draadwerk er dan kunnen uitzien? Een circuit kan toch nooit mooi zijn - tenzij Spa-Francorchamps - want elektrische bedrading is noodzakelijk kwaad, functioneel maar nooit origineel. Weggestopt. Ingewerkt. Dicht gepleisterd. Bij geschaafde beschaving, want daar waar de elektrische draden nog op de muur liggen, moeten nog de verbouwende rookies passeren. Nee, laat het maar. Laat het maar aan het in New York gebaseerde UM Project. Het Brooklyn-bureau van Fransman François Chambard charmeert al langer met projecten om duimen en vingers bij af te likken; maar bij het Conductive Wallpaper Project voel je pas echt spanning. Een schokgolf voor patroon-minnende instagrammania. 

Voor Conduct werkte UM Project samen met Flavor Paper, zowat de evenknie van Arte International en sterk in behang van belang. Wat je ziet is nietsverhullende low tech - high touch. Het doet mij denken aan de moederbord-opdrachten uit de lessen Technologische Opvoeding; jawel, het College maakte meer diets dan esthetica en algemene opvoeding. Als: dan. Als je deze knop inschakelt, gaat het licht. Er schuilt muziek in. De Pinteresttempeliers en Instagramvoorgangers prevelen al Hallelujah. Like amen. 

Mokase

maandag 8 mei 2017



Maandag. Cafeïnezuchtig sakkeren en klagen. Espresso tot het kopje overloopt. Fijn te merken dat er altijd grotere gekken bestaan in de wereld. Zo wil Mokase via Kickstarter geld ophalen voor een smartphone-hoes met een koffiecapsule. Het geheel warmt op met behulp van je app en je giet de koffie zo uit je telefoon. Vast bedacht op een maandag. Cafeïnezucht. 

Blackhaus

donderdag 4 mei 2017

 


Het Barcelona Paviljoen van Ludwig Mies van der Rohe. Hoeveel foto's zouden daar al van gemaakt zijn? Sinds de wereldtentoonstelling in 1929 moet zowat elke zichzelf respecterende architectuurfanaat er al op hebben scherp gesteld; en dankzij de digitale fotografie én de smartphones kan zelfs het kleinste kind er zijn gangetje gaan. Blackhaus spant evenwel de kroon. Nooit eerder zagen we beelden van het roemruchte paviljoen die de realiteit van het architectuurproject weten te overstijgen. Het Braziliaanse Blackhaus mag dan al gespecialiseerd zijn in architectuurfotografie, hun visie op Mies van der Rohes meesterwerk is werkelijk subliem. De fotoreeks leidde tot een poster-serie maar vooralsnog lijkt het er niet op dat die in roulatie is. De architectuurpracht staat er zwart op wit, met elk nuance daartussen. 

Atelier Joren Naerebout

woensdag 3 mei 2017



Ben je op zoek naar een hyper gestileerde salontafel, dan moet je zeker het werk van de Nederlander Joren Naerebout bekijken. De stalen box meet 50 bij 50 en is 35 centimeter hoog en wat je uit de foto kan afleiden is de detaillering bijzonder goed geslaagd. De platen liggen perfect in lijn zonder afbreuk te doen aan de stevigheid van de constructie. De zwart gelakte versie kost 750 euro en dat valt eigenlijk best mee. De bronskleurige versie is weliswaar iets duurder, maar oogt nog steeds bijzonder mooi ook al zal je de raaklijnen tussen de platen net iets meer zien dan in de zwarte variant. Knap werk in ieder geval en  het lijkt er sterk op dat Naerebout een eigen vormtaal te pakken heeft, want zeker vermeldenswaardig zijn z'n recent gelanceerde Twofold lamp. Verkrijgbaar in verschillende kleuren, maar misschien moet ie ook hier maar eens een brons- en of messingvariant overwegen. 

Native Union

dinsdag 2 mei 2017



De marmer-trend lijkt nog lang niet uitgewerkt en almaar meer merken zien er commerciële nerven in. Een opgemerkte speler in het lifestylemarmer is Native Union, het in Hong Kong gevestigde label van Igor Duc en John Brunner. Ze pakken uit met een nieuwe resem producten die eens te meer inhaken op de iPhone en Apple Watch. Hun laadstationnetjes voor de iProducten strekken tot de aanbeveling. Wanneer hightech en natuurlijke materialen elkaar kruisen, ontstaat er vaak iets bijzonders. Bij Native Union heet dat 'Luxury Tech'. Enige kanttekening: de merknaam van Native Union had niet in het marmer hoeven te staan. Het is hen vast ingeven uit commerciële overwegingen, want niet voor niets voorzien ze een 'corporate gift' gamma. Maar beste Duc & Brunner, waarom je product niet sublimeren tot de essentie? Zonder je merknaam. Voorzie het als een optie... de consument zal er heus wel enkele dollars extra voor willen betalen. In design geldt de belangrijkste les: Less is more. Met minder maakkost én toch meer verdienen, toont je businessmodel als de gretigste leerling van de klas. 




The Mystery of Sleep

zondag 30 april 2017






Slaap, slaap om je hoofd, het kussen. De Iraanse kunstenares Maryam Ashkanian toont hoofdkussens met daarop geborduurde taferelen van slapende mensen. Een reeks waarmee ze de wereld weet te verbazen. Een onbewaakt moment ragfijn vastgelegd. Met deze slaapserie lijkt Ashkanians, die in 2012 haar bachelor haalde in de schilderkunst, bedje in ieder geval gespreid. Poëtische schoonheid als dons voor het oog én hoofd. 

Sideline

donderdag 27 april 2017


Ik heb een krant besteld. De New York Times nog wel. Los van het feit dat ik alles en tegelijk niets met de stad heb, los van het feit dat ik iets met en tegen kranten heb. Ik heb een krant besteld. Het dagelijkse nieuws, maar dan weggeveegd. Ik heb een lege versie besteld. Van de New York Times nog wel. Het had ook Die Zeit, El Pais of Le Monde kunnen zijn.  Maar sowieso een uitgave van Sideline, een creatief collectief dat graag inspeelt op massamedia en even graag een loopje neemt met de hele advertising business. De tot grid herleidde New York Times is exemplarisch voor wat Sideline doet: zeggen waar het op staat, benoemen wat je ziet. Zo hebben ze een Loaded - een Brits lifestyleblad - pagina per pagina nagemaakt met daarop telkens één zin waarmee ze omschrijven wat je normaal zou zien. Hetzelfde deden ze met een hiphop videoclip letterlijk frame per frame verwoorden. Vraagroepende beeldcultuur... ik heb alvast de New York Times besteld. 

Twee-componenten typo

zondag 2 april 2017



Indrukwekkend onderzoek van de Duitse designer Thomas Wirtz naar twee-componenten typografie. Of toch, met behulp van een 3D-printer creëerde hij een letterrecipiënt waaraan liquides werden toegevoegd. Het filmpje schudt het mooi uit de mouw, maar zo mogelijk nog mooier is het foedraal met daarin een boek en een recipiënt om zelf aan de slag te gaan.


Les: hard selling

zaterdag 1 april 2017

Woorden. Voor een copywriter het hoogste goed. Ik benijd alvast Joe Colemans idee om een website te maken waarop hij zichzelf aanprijst. Van sèc tot hard selling. Met enkele woorden meer scherpt hij prompt zijn promopraatje aan. Knappe vondst. Je zou hem zo inhuren. Een lesje Hard Selling. 

Ontwerp(er) met ballen

vrijdag 31 maart 2017

Het Mexicaanse sportmerk Voit begon ooit met ballen voor de Mondiale van 1986 en dertig jaar later creëerde designer Moisés Hernandez een persiflage, of eerder, had hij de ballen om alle ballen samen te ballen in één bal. Kan je nog volgen? Hij samplede 30 jaar Voit-ballen en bracht het samen in een nieuwe bal. Scoren heet dat.  

Clean up

vrijdag 22 juli 2016

De Soelaas-blog heeft een hele poos op apegapen gelegen. Net als jullie heb ik daar niet goed van geslapen. Het was steeds opnieuw worstelen met het droombeeld waarin ik lak had aan iedereen en door berglandschappen scheurde. Met een witte Porsche. Het enige waarmee ik mijn dagen vulde was scheuren. Stofwolken creëren. Maar nu mag het weer gaan liggen. Ontwaken is zoeken naar Soelaas. 

TANDPASTASMILE

dinsdag 2 februari 2016


Toen ik ooit productdesigner Jacob Pringiers - Vlaming, jawel, met een weergaloos portfolio en maatschappelijke zetel in Sri Lanka - interviewde, hadden we het over het ontwerpen van een tandenborstel. Jawel. Een kleinood. Een plastic onding dat zich naargelang de stand van de weerborstel snel laat vervangen. Achteloos. De uren research die eraan voorafgaan daarentegen, zijn minder te veronachtzamen. Maar goed, spoel die gedachte even door. Gorgel en denk aan elektrische tandenborstels. Vooralsnog ben ik trouw aan de old school versie, al heeft de elektrische variant betere prestaties. Maar dergelijke instrumenten storen me des te meer. Ook dat is design, maar het oogt vaak verschrikkelijk. Tot nu. Tot Bruzzoni. Super gestileerd en tot de essentie herleid. Dieter Rahms zou het goedkeuren lijkt me. Pringiers vast ook. Ik denk aan de sneeuwwitte tanden, de glimlach, de borstel die er langsheen kan skiën als waren het pistes met de beste denkbare sneeuw. Sneeuw die knort onder de voeten als varkentjes. Nou, waar het hart van vol is loopt de mond van over. Dus schuimbekkend wil ik graag een Bruzzoni. Ik ben er nog niet uit of ik wit of zwart wil. Doe er dus twee. Eén voor hem en haar. Daarover kan dan geen verwarring bestaan. Elke tandpastasmile zal er wel bij varen. Jazekerrrrr. 

Volvo by Playsam

woensdag 27 januari 2016


Ik heb een zwak voor Zweedse auto's. Een zwak voor Saab. En voor Volvo, jazeker. En voor Playsam. Als de man in mij niet met de Saab rijdt, dan heeft het jongentje intussen mooi de Streamliner Classic, de Streamliner rally, de Classic iCar, de Streambox, zelfs een Childhood - kraamcadeautje voor papa's - en een Rockin Rabbit op het schapje staan. Nou ja, geen kast is groot genoeg voor de Rockin Rabbit, maar het is in ieder geval best veel Playsam voor deze meneer. En dan nog een Roadster Saab. Daar is het mee begonnen. Ik kan het niet helpen. Maar nu maken de Zweden me het wel heel erg moeilijk. Ze kondigen een Volvo Model Estate aan! Jawel, een Volvo. Ik wil da. Elk model. Volvo en het topmodel. Dat zegt de woeste man in mij. Fix mij da. Volvo en Saab, dat is de best denkbare combo. 

SOELAAS All rights reserved © Blog Milk - Powered by Blogger